ای که از یار نشان می طلبی، یار کجاست؟ همه یارند، ولی یار وفادار کجاست؟ تا نپرسند، بخوبان غم دل نتوان گفت ور بپرسند، بگو: قوت گفتار کجاست؟ رفت آن تازه گل و ماند بدل خار غمش گل کجا جلوه گر و سرزنش خار کجاست؟ صبر در خانه ویرانه دل هیچ نماند خواب در دیده غمدیده بیدار کجاست؟ *** در خرابات مغان هوش مجویید ز ما همه مستیم، درین میکده هشیار کجاست؟ بهتر آنست، هلالی، که نهان ماند راز سر خود فاش مکن، محرم اسرار کجاست؟ هلالی جغتائی *** خواجوی کرمانی تومپندارکه ازخودخبرم هست که نیست یادلم بسته ی زلف سیهت نیست که هست آنچنان در دل تنگم زده ای خیمه ی انس که کسی رانبودجزتو دراو جای نشست همه راک

بگذار تا مقابل روی تو بگذریمدزدیده در شمایل خوب تو بنگریمشوق است در جدایی و جور است در نظرهم جور به که طاقت شوقت نیاوریمروی ار به روی ما نکنی حکم از آن تستباز آ که روی در قدمانت بگستریمما را سری است با تو که گر خلق روزگاردشمن شوند و سر برود، هم بر آن سریماز دشمنان برند شکایت به دوستانچون دوست دشمن است شکایت کجا بریم؟ چون دوست دشمن است شکایت کجا بریم؟ چون دوست دشمن است شکایت کجا بریم؟ + نوشته شده در شنبه دوم اردیبهشت ۱۳۹۶ساعت 8:50 توسط سعید |

نمی دانم چرا همیشه
کافران بیش از مومنان
درباره ی خدا
فکر می کنند
حرف می زنند
بحث می کنند !
شاید درست مثل من
مثل من
که دیگر فراموشت کرده ام !
.
مصطفی زاهدی

---

میتونم چند لحظه وقتتو بگیرم خواستم بپرسم چقد باید بگذره تا من وووقتی دارم خاطراتمو مرور میکنمو از کنارتو رد میشم تنم نلرزه و بغضم نگیره چقققد؟ تو میدونی؟ میدونی که دوست دارم؟! انقد که حتی تموم شبو بی چراااغ توی حسرت یافتنت تک به تک کوچه ها خیابونارو قدم میزنم درسته وجودت نیست اما من یاد گرفتم که تو رو بدون اینکه به وووجودت نیاز داشته باشم دوستت بدارم مث کاری که خدا با بندهاش میکنه ولی همیشه میگم: کاش داشتنت به راحتی دوست داشتنت بود کککاش...! همیشه حسرت به دلم موووند واسه یبارم که شده دستامو بگیری و نگام کنی بهم بگی: من به بودنت قانعم حتی اگه سهم من از تو فقط لمس چند لحظه از دستات با

آخ آزاده...

هنوز دوستت دارم !

هنوز بیادتم !

این انصاف نیست

امروز «در آستانه سی و یک سالگی» را می نویسم. سی و یک سالگی فرقی با سی و دو و سه و حتی چهار ندارد. در این مورد خیالتان راحت باشد. چیزی نیست که متوجه آن بشوید. سن باید رُند باشد تا ارزش حرف زدن داشته باشد. توصیه می کنم خیلی زود این اعداد غیر رُند را پشت سر بگذارید. در سی و یک سالگی، باید مراقب حرفها و رفتارهایت باشی تا خرس گنده ای که رفتاری نامتعارف یا نامتعادل دارد به نظر نرسی. مردم همیشه در کمین آدمهایی نشسته اند که نامتعارف به نظر برسند. نامتعارف، با معیارهای نانوشته خودشان. آخر مردم حوصله شان سر رفته است. آنها باید چیزی پیدا کنند تا درباره اش حرف بزنند. پس مراقب باشید آن "چیز" شما نباشید. م